Superwizja

"I zawsze pamiętaj, że jesteś kimś wyjątkowym. Jedyne co musisz zrobić, to pozwolić innym zobaczyć, że taki jesteś." Milton H. Erickson

Czym jest superwizja w pracy psychoterapeuty?

Rozwojowi osobistemu w pracy psychoterapeutycznej sprzyja korzystanie z superwizji. Superwizja jest ważnym narzędziem zwiększania efektywności pracy i rozwoju zawodowego psychoterapeutów. „Superwizja uchodzi za najpowszechniejszą, najważniejszą i prawdopodobnie najbardziej efektywną metodę uczenia się w psychoterapii i polega na regularnych spotkaniach szkolącego i superwizora, podczas których szkolący się relacjonuje prowadzoną przez siebie pracę z klientem, a superwizor ją komentuje” (Lis-Turlejska 1994).

Najistotniejszym aspektem superwizji jest zatem uczenie się. Superwizja jest bowiem wzajemną wymianą doświadczeń, przemyśleń, okazją wspólnej analizy nad źródłami trudności, szukaniem istoty problemu, dochodzeniem do nowych rozwiązań. W wielu sytuacjach jest to także odkrywanie swoich nieuświadamianych wcześniej uczuć i przekonań tkwiących u podstaw napotykanych barier w pracy z klientami.

Pracując „nad swoją pracą” w grupie superwizyjnej otrzymujemy większe zrozumienie w obszarach ukrytych i nieświadomych obecnych w naszych codziennych kontaktach z klientami. Mamy możliwość, w wyniku otrzymania wielu interpretacji tej samej sytuacji (zarówno ze strony superwizora jak i grupy superwizyjnej) otrzymać wzbogacony opis tego co się naprawdę wydarzyło w problematycznej dla nas relacji. W trakcie superwizji dzielimy się z innymi profesjonalistami swoimi trudnościami, wątpliwościami i pomysłami, przyglądamy się ich pracy, oglądamy ich problemy, słuchamy stawianych przez nich pytań, a także skierowanych do nas informacji o naszej pracy. Na skutek uzyskania takiej wielorakiej perspektywy pojawia się nowa dla nas jakość będąca sumą różniących się wypowiedzi grupy superwizyjnej oraz naszych odczuć.

Wspólne uczenie się psychoterapii

Proces uczenia się zachodzi nie tylko na poziomie przekazu informacji werbalnych, choćby z tego powodu, że procesy percepcji w znaczącej części nie są świadome. Dlatego ważne jest zwrócenie uwagi na to, co dzieje się w relacji superwizyjnej wymiany na poziomie niewerbalnym. W tym procesie niezwykle ważne jest równoległe zmienianie map emocjonalnych i poznawczych. Jeśli to się udaje to cały proces superwizji, o ile też przynosi ulgę w subiektywnym doświadczeniu dysonansu poznawczego, przebiega z sukcesem.

Formy superwizji

Istnieją następujące formy superwizji:

- superwizja indywidualna - w rozmowę zaangażowane są dwie osoby: superwizor i psychoterapeuta/psycholog

- superwizja grupowa - przebiega w formie wymiany myśli w kilkuosobowej grupie innych profesjonalistów i superwizora (bez obecności klientów).

- superwizja „na żywo” tzw. superwizja uczestnicząca (w obecności klientów) – charakterystyczna dla terapii rodzin i terapii grupowej metoda możliwa do zrealizowania przy użyciu szyby („lustra weneckiego”), albo przy obecności grupy obserwatorów podczas pracy z klientami.

- superwizja z taśmy video - superwizja sesji pomocy nagranej na taśmie video.

W superwizji indywidualnej korzystamy z dodatkowego rozumienia pojawiającego się w rezultacie wymiany dwóch opisów z samym superwizorem. W superwizji grupowej możliwe jest korzystanie z tylu opisów, ilu uczestników grupy, a więc zwiększa się możliwość wyboru odbioru opisywanej przez nas sytuacji, co może być tylko z pożytkiem dla superwizowanego.

Szczególną formą superwizji, obecną najczęściej w systemowej terapii rodzin jest praca z szybą jednokierunkową. Zalecenia superwizora w czasie takiej sesji są jednocześnie superwizją i interwencją terapeutyczną. Superwizor ma możliwość bezpośredniej ingerencji w proces terapeutyczny.

Inną formą superwizji jest praca z kasetą video umożliwiająca spokojniej śledzić proces terapeutyczny, o tyle łatwiejsza, że pozwalająca także na zatrzymanie kasety i omówienie interesujących nas fragmentów spotkania.

Grupa superwizyjna

Korzyści zawodowe z superwizji odnosimy nie tylko dzięki prezentowaniu własnych pytań i trudności, ale także dzięki słuchaniu i analizowaniu pracy innych osób. Przyglądanie się warsztatowi pracy innych profesjonalistów może uświadamiać pozostałym uczestnikom grupy superwizyjnej istnienie u nich podobnych problemów. Zespołowa superwizja pomaga znaleźć ich przyczyny i pomysły na rozwiązanie.

Każdy psychoterapeuta pracujący w Stowarzyszeniu "Pracownia Psychoedukacji" podlega superwizji u licencjonowaych superwizorów Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

więcej informacji —> psychoterapia - Szczecin - "Pracownia Psychoedukacji"





Wykonanie: Ekstenso Poprawny kod: XHTML 1.0 Strict , CSS